Een belangrijk deel van mijn zoektocht begon bij de mens zelf. Waarom doen we wat we doen? Waarom blijven we soms vasthouden aan iets waarvan we allang weten dat het niet meer werkt? En waarom kan één inzicht ineens iets losmaken waar jarenlang praten niet bij kwam?
Gabor Maté, Bessel van der Kolk en Stephen Porges ontdekten de relatie tussen trauma, stress, onze vroege ervaringen en de patronen die we later ontwikkelen.
Byron Katie laat met The Work zien hoe krachtig het kan zijn om een gedachte die we voor waar houden eens werkelijk te onderzoeken.
Bij Eckhart Tolle kwam daar een andere laag bij: ben ik mijn gedachten, of kan ik ze ook waarnemen?
Wayne Dyer, Robert Bridgeman en Jan Bommerez voegden ieder vanuit een andere hoek iets toe aan mijn denken over overtuigingen, intentie, flow, bewustzijn en persoonlijke verandering.
Napoleon Hill schreef Outwitting the Devil al in 1938, maar het boek werd pas decennia later uitgegeven. Hij beschrijft daarin wat hij drifting noemt: meedrijven met angst, met gewoonte en met de mening van anderen, zonder ooit zelf te kiezen. Daar zet hij tegenover wat hij definiteness of purpose noemt: weten wat je wilt en daar consequent naar handelen.
Wat duidelijk wordt in zijn observatie is dat de meeste mensen niet worden tegengehouden door hun omstandigheden, maar door angst en door de gewoonte om niet zelf na te denken. Dat zie ik in mijn praktijk vaker terug dan mij lief is.
Zomaar een aantal voorbeelden. Niet iedere visie is dezelfde. Dat hoeft voor mij ook niet. Juist waar ideeën elkaar raken, aanvullen of zelfs tegenspreken, begint vaak een interessant onderzoek.